De veranderverhalen die ik schrijf, zijn persoonlijke verhalen over zoeken, vallen, opstaan, doorgaan én verder komen – die mensen nader tot elkaar brengen, in beweging zetten of ergens bij betrekken. Als het doel maar is: ontwikkelen, veranderen, inspireren.
Zodra je kinderen hebt, ontsnap je niet meer aan je eigen jeugd. Een akkefietje met mijn tienerdochter maakte dat weer eens glashelder.
Niks zo moeilijk in deze hectische wereld als op de rem staan. En toch heb ik het gedaan. Dit is wat het oplevert als je mentaal even uitcheckt.
In De hark voorbij laat Harold Janssen zien wat werken buiten een hark (lees: managementbureaucratie) kan opleveren. Dat zijn vakmensen die schitteren.
'Hoe bewijs je dat je interessanter bent dan de smartphone van de ander? Dat is de uitdaging in relaties tegenwoordig.'
Hoe maak je de keuzes die bij je passen? Hoe ga je om met tegenslag en verlies? Hoe verwezenlijk je je dromen, óók tegen de stroom in?
In een wereld die zo ongewis verandert, moeten leerlingen leren dúrven, fouten maken en weer opstaan. Leren creëren, evalueren en bijsturen. Dat begint bij een onderzoekende en reflectieve houding.
‘Kijk je nog naar je moeder? Praat je met haar?’ De woorden waren raak. Sinds mijn moeder Alzheimer had gekregen, was ik projectmanager geworden.
Wie op zoek is naar inspirerende veranderverhalen, moet zich eens onderdompelen in een zaal vol Rijnlanders: bevlogen vakmensen, die binnen de systemen in de zorg, het onderwijs en bij gemeenten zoeken naar menselijke manieren van organiseren.
'Onze verhalen schieten alle kanten op, en soms, als we geluk hebben, schuiven onze verhalen in elkaar, en dan zijn we een tijdje minder alleen.’
