Klappen van het leven: we krijgen ze allemaal. Hoe vangen we ze op? Persoonlijke verhalen over veerkracht vervelen nooit, omdat ze verbinden en versterken. Daarom blijf ik ze naar hartenlust vangen en schrijven.
Hoera, de vlag hangt De mijlpaal komt met blijdschap, trots, liefde en, verrassend genoeg, nog wat meer.
Wat een feest. Als interviewer werk ik mee aan een film over eindeloos wandelen zonder afleiding. En vooral: over echte mensen en hun veerkracht.
Vervangkinderen zoals ik zijn ‘schamers van nature’: als je geboren wordt in de schaduw van een overleden broer of zus, is het moeilijk je ooit genoeg te voelen.
Na alle fijne journalistieke aandacht voor Schaamte, werd ik dit keer geïnterviewd door een systeemtherapeut. Dat leverde verfrissende invalshoeken op.
24 november bestaat mijn boek een jaar. Na alle lof en aandacht, vind ik de échte winst in een verrassende hoek.
Dorresteins romans kon ik moeilijk verdragen en ook haar biografie irriteert me aanvankelijk. Totdat ik me realiseer wat me zo raakt.
Ik weet dat de gouden tip bij rouw ‘doorvoelen’ is. Maar ik wil het niet voelen en zeker niet op vakantie. Mijn lichaam denkt daar anders over.
Op 4 juni overleed mijn dierbare vriend Kees. Dit is een ode aan een halve eeuw vriendschap en tennissen tot de laatste snik.
Vandaag 9 jaar geleden overleed mijn moeder (1939-2014). Dit is een ode aan haar & haar hele generatie.
Ik bewonder de mensen die meedoen aan mijn Portie Schaamte-interviews. Allemaal durven ze hun ware gezicht te tonen, los van geheimen en taboes. En nu ging ik zelf met de billen bloot, voor het populaire JAN Magazine. Wat een avontuur.
