Wapperende tranen
Hoera, de vlag hangt De mijlpaal komt met blijdschap, trots, liefde en, verrassend genoeg, nog wat meer.
Hoera, de vlag hangt De mijlpaal komt met blijdschap, trots, liefde en, verrassend genoeg, nog wat meer.
Wat een feest. Als interviewer werk ik mee aan een film over eindeloos wandelen zonder afleiding. En vooral: over echte mensen en hun veerkracht.
Vervangkinderen zoals ik zijn ‘schamers van nature’: als je geboren wordt in de schaduw van een overleden broer of zus, is het moeilijk je ooit genoeg te voelen.
Na alle fijne journalistieke aandacht voor Schaamte, werd ik dit keer geïnterviewd door een systeemtherapeut. Dat leverde verfrissende invalshoeken op.
24 november bestaat mijn boek een jaar. Na alle lof en aandacht, vind ik de échte winst in een verrassende hoek.
Dorresteins romans kon ik moeilijk verdragen en ook haar biografie irriteert me aanvankelijk. Totdat ik me realiseer wat me zo raakt.
Ik weet dat de gouden tip bij rouw ‘doorvoelen’ is. Maar ik wil het niet voelen en zeker niet op vakantie. Mijn lichaam denkt daar anders over.
Op 4 juni overleed mijn dierbare vriend Kees. Dit is een ode aan een halve eeuw vriendschap en tennissen tot de laatste snik.
Het voordeel van mijn boektour door de maanden heen, is dat ik telkens wordt uitgedaagd om uit te spreken waar ik sta. Schaamte is nooit 'af', merk ik.
Tv, radio, kranten, podcasts, magazines ... mijn boek Schaamte valt in een warm media-bad. Ik voel me even een heuse BN'er.