TROTS OP MIJN DOELLOZE NIETSDOEN

Niks zo moeilijk in deze hectische wereld als even op de rem staan. En toch heb ik het gedaan, afgelopen twee weken. Gewoon thuis, middenin het feestgewoel.

Gaar van mijn drukdoenerij en het continu ‘on top of things’ willen zitten, nam ik me voor om te doen wat mijn kinderen zo goed kunnen: hangen, ongeacht omringende chaos.

Simpelweg dat lijf op die bank deponeren en denken: na mij de zondvloed

Daar smachtte ik naar. Maar oh, wat is dat toch een hachelijke onderneming.

Zo heb je maandenlang nauwelijks een minuutje rust in hoofd en agenda, en dan ga je opeens – nog volgestouwd met adrenaline – ‘de dagen nemen zoals ze komen’. Niet op een strand of skipiste, maar in en om het huis met man en kroost in de buurt. Plus allerhande klusjes en prikkels die lonken, nog los van die veeleisende telefoon natuurlijk.

Met horten en stoten lukte het me om de dagelijkse waan te laten

En met de nodige ruzies, moet ik toegeven. Want zo makkelijk als een puber zich terugtrekt op zijn kamer, zo ingewikkeld is dat voor een moeder. Het gezin moet immers wel meewerken aan zo’n hangfeestje. Of er in ieder geval aan wennen. Heldere communicatie daarover is essentieel, weet ik inmiddels.

Ook heb ik ervaren wat de boel-de-boel-laten zo moeilijk maakt voor de volwassen mens: de gekste pijntjes en emoties steken de kop op zodra je aan het vertragen slaat. In zon of sneeuw kun je die misschien nog wegzwemmen of -skiën, maar thuis ontkom je er niet aan. Confronterend. Goeie boeken bieden dan uitkomst, merkte ik.

Beginnen met lezen en uren later pas stoppen wanneer je ogen dichtvallen: ik was vergeten hoe gelukkig ik daarvan word

Net als van de spontane kletsjes, spelletjes, uitjes en etentjes die zich aandienden trouwens. Binnen- en buitenshuis. Want ja, in mijn overmoed durfde ik ook steeds meer elders te ‘hangen’. Die momenten waren ongepland en ik hoefde er niets over te vinden, denken of schrijven, hoe graag ik dat doorgaans ook allemaal doe.

Verbeeldde ik het me nou, of werd mijn omgeving ook meer ontspannen van mijn ge-ontspan?

Twee weken lang was ik gewoon even mentaal uitgecheckt. En weet – nu ik langzaam weer in de vaart der volkeren begin mee te draaien – dat ik mezelf die luxe best vaker mag gunnen. Niet zozeer door op de rem te gaan staan, maar juist door ‘m los te laten.

Zodat pijntjes en emoties kunnen komen en gaan, lichaam en geest zich kunnen opfrissen en ik weer even tot mezelf kom

Hoe heilzaam dat is, weten pubers natuurlijk allang. En, met hen, good old Friedrich Nietzsche. Wie mooier dan hij heeft het nut van het doelloze nietsdoen in woorden gevat?

‘Wie zich verzet tegen verveling, verzet zich ook tegen zichzelf: diegene zal nooit de krachtigste verkwikkende teug uit zijn eigen diepste bron kunnen drinken.’

 

Tekst: Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 

(citaat uit F. Nietsche: Menselijk, al te menselijk, 1878; met dank voor de verwijzing aan Ernst-Jan Phauth in ‘Durf eens wat vaker niets te doen’ in De Correspondent)

 

Meer lezen over veerkracht en persoonlijke groei, lees ook: ‘Genieten van mijn vrijheid’, ‘Hoe rijk ben ik eigenlijk?‘Zo ben ik nu eenmaal, dat ga ik vaker zeggen’,  ‘Geen bucketlist maar kaasfondue of Hoe zeg je nee tegen dat eeuwige pleasen?’.