Verwarring in hetzelfde schuitje

door |2020-12-07T14:19:10+00:0022 november, 2020|Aandacht, Contact, Echte verhalen van echte mensen|22 reacties

VERWARRING IN HETZELFDE SCHUITJE

Het is altijd spannend hoe vriendschappen een life changing event doorstaan. Brengt een scheiding, verlies of andere schokkende ervaring je dichter bij elkaar of dwaal je juist af? In de flow van pieken en dalen kan het alle kanten op, weet ik inmiddels met zo’n 49 jaar ervaring op zak. Waar je elkaar de ene keer moeiteloos vindt in steun en aandacht, raak je elkaar op andere momenten zoek, soms tot complete vervreemding aan toe. Met een beetje geluk tref je elkaar in een volgende fase weer. Of niet, en waag je je aan nieuwe nauwe contacten. En zo rijgt het leven zich niet te stuiten aaneen.

Maar hoe is dat wanneer opeens ál je vrienden zich in een rollercoaster bevinden? In dezelfde nog wel, zoals nu – met het coronavirus dat al tijden onze dagen en gesprekken beheerst.

Mijn constatering, na pakweg 8 maanden aftasten: ik vind het een verwarrende boel

Was het aanvankelijk nog makkelijk bonden in hetzelfde coronaschuitje, nu tekenen de verschillen zich soms verrassend af. Denk alleen al aan de onderwerpen wel/niet mondkapje, wel/niet knuffel, wel/niet testen, wel/niet je verjaardag in kleine kring: het is een hele toer om uit te vinden in welke bubbel de ander verkeert, en waarom. Ieder heeft immers z’n eigen verhaal. En zie daar maar eens adequaat op te reageren, wanneer je je handen vol hebt aan jezelf.

Mijn voelsprieten draaien dan ook op volle toeren. Zoals wanneer vriendin X, na mijn roep om buitenlucht tijdens onze quarantaine, opmerkt dat ‘het bos ’s avonds en ’s nachts gesloten is’. En bij een appje van vriendin Y die me maant ‘er iets gezelligs van te maken’, terwijl mijn man hoge koorts heeft. Of tijdens een spontane winkelontmoeting met vriend Z, die na mijn opgetogen kreet ‘we zijn weer fit en mogen los!’ suggereert of ik me tóch niet nog even zou laten testen, ‘voor de zekerheid’. Geintje of serieus? Ik kan het soms niet meer volgen. Dat geldt ook voor mijn eigen gedachtestroom, trouwens. Overal ligt onbestemdheid op de loer.

Niet alleen mijn vrienden en ik, maar ook familie, kennissen en contacten daaromheen: allemaal zijn we zoekende en doen ons best. Ondertussen delen we naar hartenlust onze ervaringen, inzichten en adviezen, zoals we gewend zijn. Maar bindt dat ons nu ook?

Het liefst zou ik het hele onderwerp in de ban doen, merk ik. Ik snak naar blije-ei-gesprekken over allerlei leuks/moois/gaafs/grappigs

Zelfs koetjes, kalfjes en weerobservaties zijn welkom, en dat is – zoals intimi weten – best een stap voor mij. Ook veer ik op van elk luchtig uitje, zoals een potje tennis of een ieniemienie anderhalve meter borrel in de tuin. Zo lang ik maar even kan vluchten uit die gezamenlijke verwarring. En de energie kan laten stromen.

Zoals vaker, voelt mijn dochter van 10 dat haarfijn aan:
‘Zullen we met ons vijven Sinterklaas vieren?’, vraagt ze.
‘Kan dat wel, met ook een uitwonend gezinslid?’, schiet ik in mijn zorgelijke reflex, maar kom gelukkig snel bij zinnen. Tuuuuurlijk doen we dat, lieverd. Met schoen zetten, liedjes zingen, surprises knutselen, pakjesavond en de hele bliksemse boel erbij.’

Koesteren zal ik ze, die kansen op onbekommerdheid.

© Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl
© Illustratie (van Claudia de Breij, onder het mondkapje): linski101

Oh, en even dit: wil je (delen uit) mijn blog gebruiken voor eigen doeleinden? Dat vind ik een compliment, maar wel graag in overleg en met bronvermelding.

Leuke bijvangst – 3e blog op rij die de krant haalt :-): deze kortere versie verscheen op 5 december in het Parool


Meer blogs lezen over persoonlijke groei en veerkracht? Klik hier of check deze:

Zin in dappere verhalen van dappere mensen over de klappen in het leven en hoe je die kunt opvangen? Lees hier de interviewserie ‘Portie Veerkracht’.

22 reacties

  1. Berndt 22 november 2020 om 07:47

    Mooi beschreven, die continu veranderende en verwarrende gedachtenstromen. Geniet maar van die mooie momenten van onbekommerdheid!

  2. Charles Engelen 22 november 2020 om 07:51

    Mooi, deze Teus!

  3. Hanneke Van den broek 22 november 2020 om 08:45

    Wat herkenbaar Teus. Mijn vriendin met alzheimer was in aanraking gekomen met iemand die Corona positief bleek te zijn. Gevolg onduidelijk protocol vanuit de zorg en grote verwarring en scheidslijnen tussen alle lieve mantelzorgers. Het is als op eieren lopen. En terwijl ik met haar buiten in de natuur ging wandelen zodat ze niet totaal zou breken, voelde we ons als gevaarlijke besmette zieken waarbij iedereen uit de buurt wil blijven. Een bizarre ervaring

  4. Hennik 22 november 2020 om 09:33

    Koester het, Teus, en’ je hebt nog heel wat tijd voor je om ervaring op te doen! Ik kan erover meepraten.

  5. Jet 22 november 2020 om 10:30

    Count your blessings….en verder zien we wel hoe het loopt. Het is allemaal al ingewikkeld genoeg! 😉

  6. Sacha 22 november 2020 om 10:37

    Zeker een verwarrende boel, die relaties in quarantainetijd!

  7. Marieke 22 november 2020 om 11:09

    Leuk en herkenbaar! Die voelsprieten af en toe uit is idd de remedie volgens mij 🙃

  8. Miriam 22 november 2020 om 13:15

    Mooi weer Teus! Hier ook voelsprieten die overuren draaien….pfff best vermoeiend….
    Veel naar buiten en de focus op wat we vooral nog wel hebben/kunnen helpt voor mij het beste. Lukt niet altijd maar we doen ons best😇

  9. Elske 22 november 2020 om 13:44

    Je brengt onder woorden wat ik gisteren probeerde te vertellen aan een vriendin. Inderdaad; dat ongemak de hele tijd….
    Knap staaltje weer Teus!

  10. Saskia 22 november 2020 om 13:49

    Mooi geschreven weer Teus! ik snap nu ook een stuk beter waarom ik soms zo moe ben 😉. Hoewel ik mezelf steeds voorhoud dat ik te nuchter ben om me al te druk te maken om wat andere mensen wel niet zullen denken, doe ik er natuurlijk ook aan mee. Wij waren met zijn tweetjes nog een week naar Portugal (in veilig geel gebied, maar wel met het vliegtuig) en ik heb voor het eerst geen foto’s op insta en FB gedeeld, omdat ik niet zat te wachten op commentaar. Is toch eigenlijk te zot voor woorden? Dit weekend zat ik toevallig te denken is ga het gewoon alsnog doen (ik heb namelijk zulke mooie foto’s gemaakt) en zet mijn overwegingen erbij waarom het even geduurd heft. Jou blog geeft me net het zetje wat ik nodig had, dank je wel!

  11. Lydia 22 november 2020 om 18:36

    Haha, hoe herkenbaar weer….
    Weet je nog deze zomer, volgens mij dachten we het wel een beetje achter ons te hebben. Maar we zaten nog in de wittebroodsweken van dit virushuwelijk weten we nu. En word ik inmiddels vooral kortademig van de meningen en complottheorieën. De verwarring doet wat met ons zo blijkt.

  12. Barbara Rademaker 22 november 2020 om 20:24

    Zó herkenbaar, Teus, ook hier aan de andere kant van de oceaan!

  13. Nicoline 23 november 2020 om 11:43

    Ik heb ook zo’n zin in luchtigheid, onbezonnenheid en soms gewoon in onverstandig zijn (maar dat doe ik dan weer niet). Hou vol lieve Teus en geniet van de Sinterklaas-actie!

  14. Sandra de Snoo 24 november 2020 om 07:26

    Zó raak dit Teus! Dank je wel, dit geeft lucht in de bubbels en hopelijk begrip.

  15. els 24 november 2020 om 08:39

    Groot gelijk, met Sinterklaas vieren. En juist nu is het extra belangrijk van alle zogenaamd kleine dingen te genieten die het leven mooi maken!

  16. Trudy van Keeken 5 december 2020 om 11:01

    Mooi!

  17. Birgit Treipl 5 december 2020 om 12:22

    Prachtig geschreven! Fijne Sinterklaas 😍

  18. Lidwien van den Broek 5 december 2020 om 14:14

    Jouw schrijfsels over de reactie op Corona-ongemakken blijven mij inspireren!

  19. Daphne Beuker 5 december 2020 om 16:04

    Wat kan je ontzettend leuk schrijven Teus! Met plezier gelezen..

  20. Lizette 5 december 2020 om 18:21

    Mooi ❤️

  21. André Holwerda 6 december 2020 om 10:48

    Prachtig, treffend geschreven! Fijn dat er nog onbekommerde dochters van 10 zijn.

  22. Liesbeth 6 december 2020 om 14:09

    Mee eens!

Laat een reactie achter

Ga naar de bovenkant