Blije schouders

Kun je vrolijke vakantiefoto’s sturen naar iemand die treurt?

Ik vraag het me af en druk uiteindelijk op send. Daar gaan ze: m’n kiekjes van stralende koppen, uitzichten en taferelen. Met – zo hoop ik dan – een opbeurende uitwerking op de ontvanger. In de zin van: ‘Ha, er is licht aan het einde van de tunnel.’ Of: ‘Ja, dit moois bestaat ook.’

Doe ik er goed aan? Ik weet het niet. Meeleven is een vak apart, ontdek ik telkens

Ook nu, want momenteel heb ik best wat verdrietige dierbaren om mij heen. Ze kampen met verlies in allerlei vormen – door een rotscheiding, een rotconflict, een rotziekte of een rotdood.

Ik zie hun frustratie en onmacht, afgewisseld met dappere pogingen om orde in de chaos te scheppen. En ik besef: dit is afzien.

Het liefst zou ik al hun pijn wegnemen. Dat is mijn impuls: ‘Kom, laat mij het maar dragen’. Maar ik weet inmiddels beter. Ik heb het bij mijn moeder geprobeerd en dat is nooit gelukt.

Maar hoe dan wel?

Ik denk terug aan perioden waarin ik zelf het nodige te verstouwen had. Aan de attenties van mijn binnen- en buitenkring, vaak ook zo onverwacht. Van de jeugdvriendin die spontaan met een driegangendiner voor mijn deur stond tot de tante die zei: ‘Blijf waar je bent, ik kom nú naar je toe!’. Een gevoel van warmte bekruipt me wanneer ik die momenten oproep.

Maar ik weet ook hoe die aandacht – logischerwijs – wegebt

Hoe de wereld doordraait, terwijl het verlies jou in golven blijft beetpakken. Onaangekondigd, tot jaren na dato.

‘Alles kan ik organiseren, behalve mijn verdriet; daar is geen grip op te krijgen’, bekende een vriendin me laatst. Sinds we elkaar kennen, delen we onze ups en downs en schromen we niet om daarbij ook de gevoelige boel op tafel te leggen.

Dus besluit ik het haar op de man af te vragen:
‘Laat ik je in de steek door zelf vrolijk te zijn?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou.. als je je rot voelt, zit je dan bijvoorbeeld te wachten op mijn blije vakantiefoto’s?’
Ze staat op en pakt me beet:
‘Tuurlijk, wat denk jij? Ik wil toch ook weten hoe het met jóu gaat?’

Een last valt van mijn schouders. Weer leer ik: om mee te leven hoef ik niet mee te lijden. Daadwerkelijk.

 

Tekst en foto: Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 

Meer lezen over veerkracht en aandacht? Klik op de link onder ‘categorieën’ of check deze blogs: