Klappen van het leven: we krijgen ze allemaal. Hoe vangen we ze op? Persoonlijke verhalen over veerkracht vervelen nooit, omdat ze verbinden en versterken. Daarom blijf ik ze naar hartenlust vangen en schrijven.
Na alle fijne journalistieke aandacht voor Schaamte, werd ik dit keer geïnterviewd door een systeemtherapeut. Dat leverde verfrissende invalshoeken op.
24 november bestaat mijn boek een jaar. Na alle lof en aandacht, vind ik de échte winst in een verrassende hoek.
Dorresteins romans kon ik moeilijk verdragen en ook haar biografie irriteert me aanvankelijk. Totdat ik me realiseer wat me zo raakt.
Ik weet dat de gouden tip bij rouw ‘doorvoelen’ is. Maar ik wil het niet voelen en zeker niet op vakantie. Mijn lichaam denkt daar anders over.
Op 4 juni overleed mijn dierbare vriend Kees. Dit is een ode aan een halve eeuw vriendschap en tennissen tot de laatste snik.
Vandaag 9 jaar geleden overleed mijn moeder (1939-2014). Dit is een ode aan haar & haar hele generatie.
Ik bewonder de mensen die meedoen aan mijn Portie Schaamte-interviews. Allemaal durven ze hun ware gezicht te tonen, los van geheimen en taboes. En nu ging ik zelf met de billen bloot, voor het populaire JAN Magazine. Wat een avontuur.
Appje van de hoofdredacteur van ZIN Magazine: was ik te porren voor een stuk over levenslust, vier pagina’s lang? Nou, graag! In deze wispelturige tijden zijn alle porties optimisme van harte welkom.
Hoe doen anderen dat toch: dealen met dementie? Ik heb het me vaak afgevraagd toen mijn moeder en tante ziek waren. Nu interview ik er vier families over, voor Zin Magazine. Het werden memorabele gesprekken.
Gregory Sedoc en Mirte Sonntag doen waar ik zo in ben gaan geloven: ze nemen geen blad voor de mond over het belang van (hun) mentale gezondheid. Dat vraagt moed, maar de winst is goud waard.
