ENGE VERHALEN VOOR BIJ DE KERSTBOOM

Dit jaar ben ik mensen over de dood gaan interviewen. Een gewaagd thema, zou je denken, zeker voor een hypochonder type als ik. Toch voelde ik aan alles dat ik er goed aan deed. En inmiddels weet ik waarom: niet eerder heb ik zulke intieme en oprechte verhalen mogen opschrijven als van mensen die gaan of willen sterven, en die hen bijstaan.

Hun openheid, kwetsbaarheid én kracht maken indruk. Net als hun humor en echtheid. Want, verrassend of niet: gesprekken over het levenseinde gaan met meer zelfrelativering gepaard dan die over – pak ‘m beet – successen en loopbaanstappen. De dood leent zich kennelijk niet voor façades.

Maar enigszins ‘eng’ blijft het onderwerp natuurlijk wel. En tranen bij het schrijven zijn er ook geregeld. Niet gek dus dat mijn omgeving weleens opschrikt wanneer ik erover vertel. Of vriendelijk informeert of het niet wat lichter en luchtiger kan?

Gelukkig heb ik sinds mijn interview met verpleegkundige Tommie Niessen een pakkende uitleg paraat: ‘Juist op plekken dat de dood er mag zijn, staat het leven zo centraal’, vertelde hij. En zo is het. Daarom zijn deze verhalen me zo dierbaar: ze maken vooral ook levenslustig.

Dus: zin in wat lees- of gespreksvoer voor bij de kerstboom? Bij deze, voor de liefhebbers, mijn top-5 ‘enge verhalen’:

  1. ‘Het raakte me diep’*

Ontroerende portretten van zorgverleners over hun rol bij een euthanasie. ‘Precies hiervoor ben ik verpleegkundige geworden’

  1. ‘Waarom wil je eigenlijk dood?’*

Interview met Judith de Heus van 113 Zelfmoordpreventie, over het belang van contact maken en de ‘taboe-vragen’ durven stellen. ‘Als je echt luistert naar iemands verhaal kun je iets veranderen’.

  1. ‘Het leven is niet voor altijd, dat moeten we leren inzien’*

Zijn jonge artsen voldoende klaargestoomd voor de hete vuren rondom het levenseinde van een patiënt? Kán dat überhaupt? Vier ‘jonkies’ vertellen.

  1. ‘Ik ben altijd als de dood geweest voor de dood’

Een kijkje in de ziel van psychiater en euthanasiearts Gerty Casteelen. Een dapper verhaal van een bijzonder mens.

  1. ‘Rouw is voor iedereen anders’*

Over hoe we verlies (zouden moeten) verwerken, doen allerlei opvattingen de ronde. Terwijl rouw juist zo individueel is, betoogt Jan van den Bout, ooit de eerste bijzonder hoogleraar Verliesverwerking.

En vooruit, nog eentje, extra dichtbij voor mij:

  1. ‘Ik ben niet meer alleen’

Wat gebeurt er als je níet over de dood van een dierbare praat?

© Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 


 

Heb je de smaak te pakken van dit thema? Collega-journalist Martien Versteeg schreef onlangs het boek Uit het leven gegrepen – jongeren van 14 tot 40 over de dood, boordevol mooie interviews, waaraan ik een verhaal heb mogen bijdragen. Het boek is hier te bestellen: Uitgeverij Donkigotte

Voor meer persoonlijke verhalen, óók luchtige, zie: www.abrandnewstory.nl/veranderverhalen

* Deze verhalen schreef ik voor Relevant, het opiniemagazine van de NVVE.