BERG TRANEN

Skiën als rouwverwerking: ik wist niet dat dat kon. Maar ontdekte het per toeval, vorige week.

Omdat spannende dingen nu eenmaal buiten je comfortzone gebeuren, besloten mijn echtgenoot en ik onze kinderschare mee te nemen op wintersport

Twaalf uur lang volgden we half Nederland over de Duitse Autobahn richting Oostenrijk. Om daar – met half Nederland – de witte pistes (en oefenweidjes) te trotseren.

Tot nu toe hadden we dit avontuur weten uit te stellen, wegens: te kleine kindjes, skioorden te ver, duur of druk. Bovendien hoorden we vaak verhalen over dreinerig kroost en gefrustreerde ouders. Dat klonk ons nu niet bepaald als skiplezier in de oren.

Toch gingen we dit keer. Omdat we snakten naar frisse berglucht en gezonde toeten. En omdat ik steeds meer terugverlangde naar de Tiroolse gemoedelijkheid die ik zo goed ken uit mijn jeugd: die van de oerknusse pensions in piepkleine dorpjes. En van de hele dag in de sneeuw spelen om daarna, gevuld met schnitzels en apfelstrudel, zalig in slaap te vallen onder de dikste dekbedden ooit.

Dat was het ultieme wintersportgevoel voor mij. En dat wilde ik graag doorgeven aan mijn kinderen

Net zoals mijn moeder dat aan mij gedaan had, hoe weinig vanzelfsprekend dat ook was als alleenstaand ouder, geboren en getogen in de tropen.

Maar toen zij op miraculeuze wijze toch eens op een skipiste verzeild raakte, werd zij zo op slag verliefd dat zij zich voornam haar zoon en dochter diezelfde kriebels te laten beleven. En dus weet ik niet beter dan dat we met liefde onze zomervakanties opofferden om in de winter met z’n drieën naar Oostenrijk af te reizen. Voor die gelukzalige ski-euforie.

Mijn moeder leeft niet meer. En alsof de duvel ermee speelt is het skiën er bij mij lange tijd bij in geschoten. Maar de kriebels zijn er nog. Dus spoorde ik digitaal het kleinst mogelijke alpendorpje op, waar volgens een review ‘helaas maar weinig Nederlanders komen’, maar met genoeg ski-uitdaging voor jong en oud en hopelijk een Stube of twee voor de broodnodige Jägertee.

Het weerzien met de Oostenrijkse sneeuw werd uiteindelijk een confrontatie met het verleden. Want ook bij mijn kinderen sloeg de vlam in de pan. Van ingewikkelde uitrustingen tot dialectsprekende leraren: alle skiongemakken namen ze voor lief om zich elke ochtend weer gretig op de pisten te storten, met rode blossen en al.

Alsof ik mezelf zag, als klein meisje, en tegelijkertijd in de rol van mijn moeder. Overal leek ze op te doemen: op de piste, in de gondel, op het terras, almaar genietend van het intense plezier van haar kinderen.

Achter mijn skibril hebben heel wat tranen gevloeid, van heimwee en dankbaarheid

Mijn moeder was niet de makkelijkste en had het niet makkelijk, maar deze ervaring heeft ze me maar mooi meegegeven. En datzelfde doe ik nu bij haar kleinkinderen.

Zo leeft ze voort. Dankzij het ultieme wintersportgevoel.

 

 

Tekst: Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 

 

Meer lezen over veerkracht en persoonlijke groei? Klik op de links onder ‘categorieën’ of check deze blogs:

Reageren mag altijd! ?