Genieten van mijn vrijheid

· · | Aandacht · Echte verhalen van echte mensen · Storytelling als krachtvoer · Veerkracht

‘Als er iets is, dan kom je bij ons hè? Je kunt hier altijd terecht.’ Het zijn de gevleugelde woorden van mijn geliefde tante. Of het nu live was of per telefoon, dit is hoe ze afscheid van me nam. Als een mantra bijna, die ik – zeker toen ik geen ouders meer had – telkens weer dankbaar in mijn oren knoopte. Gevolgd door een warm gevoel van geborgenheid.

 

Nu zitten we naast elkaar op haar verpleeghuisbed. En ik zou niets liever willen dan haar datzelfde gevoel teruggeven.

 

Hevig dementerend, kreeg ze deze week een ‘crisisbed’ op een gesloten afdeling toegewezen. Er was acute nood, maar nergens een plek te bekennen natuurlijk. Vandaar dat ze ‘buiten de regio’ is beland, tussen de bollenvelden.

 

Het blijkt een prima opvang, maar prima of niet, mijn tante begrijpt er niets van. ‘Hoe kan dit toch’, vraagt ze keer op keer. ‘Wat doen ze allemaal met me? Ik kan net zo goed weer naar Indië gaan.’

 

Ik vermoed dat ze daarmee de Japanse kampen bedoelt, waar ze als meisje gevangen zat. In flarden lijken de jeugdherinneringen door haar hoofd te spoken; in haar ogen zie ik pure verwarring en angst.

 

Vier jaar eerder was het mijn moeder die me zo aankeek. Precies diezelfde blik. En weer die onmacht, aan beide kanten.

 

Want net zo min als mijn moeder, kan ik nu mijn tante geruststellen. ‘Je hebt de beste zorg nodig en die krijg je hier.’ ‘We komen zo vaak mogelijk bij je langs en gaan dan lekker tosti’s eten.’ Het zijn loze antwoorden die niet beklijven.

 

Hoe doe je een dierbare beseffen dat ze in een verpleeghuis op haar plek is? Daar is geen manier voor, weet ik inmiddels.

 

Dus staak ik mijn pogingen. En huil met mijn tante mee. Een stevige omhelzing lijkt ons ook allebei goed te doen. We kijken uit haar grote raam en verbazen ons samen over de fietsers die zich door wind en regen ploeteren. We bestuderen de familiefoto’s die naast haar bed staan; sommige gezichten herkent ze, andere niet. En we snoepen van de reep pure chocola met hazelnoot waar we allebei zo van houden.

 

En dan is het tijd voor mij om op te stappen.

‘Ik ga nu de kindjes ophalen, tante’, zeg ik met een knoop in mijn maag.

‘Kindjes? O ja..’, glimlacht ze. ‘En blijf ik dan hier?’

‘Ja, maar ik kom gauw weer bij je aanwaaien’, beloof ik.

Even is het stil. En dan besluit ze, met de resolute stem die ik ken van vroeger:

‘Geniet maar van je vrijheid.’

 

 

Tekst: Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 


 

Meer lezen over wat contact met de oudste generatie je kan brengen? Eerder schreef ik:  ‘Hoezo zijn ouderen nutteloos en duur?’ ‘Voor je het weet, verlies je de verbinding en ‘Geen bullshit meer’ .

 

Of lees de interviews in de serie ‘Portie veerkracht’: 

1 – Louky Blitz: ‘Als ik lief was, hielden mensen van me’

2 – Ron Renooij: ‘Door emoties te lozen, kreeg ik weer lucht om verder te gaan’

3 – Fokke Wijnstra: ‘Van dat strijden ben ik afgekickt’

4 – Carla Benjamins: ‘Ook een stoer mens als ik kan eenzaam zijn’

5 Rita Cast: ‘Het verdriet blijft, maar ik kan me wel weer gelukkig voelen’

6 – Paul van Tongeren: ‘Zo’n drive had ik nooit gehad als de oorlog me niet was overkomen’

 


27 Comments

Stella says:

7 februari 2018 at 14:08

Ach, wat moet zoiets moeilijk zijn. Je schrijft het weer prachtig op. Wat een moed, bij zowel je tante als bij jouzelf!

Reply

Huib says:

7 februari 2018 at 14:39

Wat weet je jouw en mijn gevoel goed te vangen in slechts enkele woorden. Intriest, maar zo mooi…

Reply

Marieke says:

8 februari 2018 at 11:03

Wat mooi! En verdrietig… En inderdaad: geniet van je vrijheid, wat een mooi en helder advies.

Reply

Jet says:

8 februari 2018 at 12:12

Ik ben er stil van. Zo verdrietig, voor jullie allemaal! ?❤️

Reply

Anita says:

8 februari 2018 at 12:50

Gelezen in een gestolen moment. Een mooie definitie van vrijheid door iemand die gevangen zit in haar gedachten… Heftig voor je om dit weer bij een geliefde te ervaren…. voor jullie beiden sterkte en mooie momenten samen! ?

Reply

Petra Muskee-Overbeek says:

8 februari 2018 at 13:01

Zo’n herkenbaar verhaal over onmacht, en liefde. En die samen delen, ondergaan

Reply

Janneke says:

8 februari 2018 at 16:06

Wat lijkt je tante uiterlijk op je moeder.
Dat haar die verwardheid nu ook moet treffen en jij het weer van dichtbij meemaakt. Ik heb veel bewondering voor de liefdevolle manier waarop je over haar schrijft en haar steun probeert te geven.
Je voelt je machteloos maar ik denk dat je meer voor haar doet dan je denkt.

Reply

Nanda says:

8 februari 2018 at 17:47

Mooi! Volgens mij wordt liefde en vertrouwen altijd gevoeld, ook als iemand dat zelf niet meer zo realiseert of kan verwoorden. Sterkte en bedankt voor het delen.

Reply

Lucy says:

8 februari 2018 at 18:55

Zo mooi, Teus. Erg fijn dat je er voor je tante kunt zijn, zo in verbondenheid. En wat een verwarmend advies van haar.
En het is zo ontzettend herkenbaar. We spraken erover toen je mijn boek kwam halen. Dank voor het delen.

Reply

Mathilde says:

8 februari 2018 at 21:01

Kippenvel en ontroering… En ze heeft gelijk!

Reply

Michiel says:

8 februari 2018 at 21:03

Mooi Teus!! En helaas herkenbaar….

Reply

Elja says:

8 februari 2018 at 21:08

Wat een mooi en breekbaar verhaal!

Reply

Door Levi-Boutelje says:

8 februari 2018 at 21:14

Héél ontroerend. Ik wist al dat je zo lief bent geweest voor je moeder, zoals je dat nu ook bent voor je tante…..en dat zo perfect verwoord. Hulde Teus!

Reply

Fokke Wijnstra says:

9 februari 2018 at 12:02

Wat een sterk verhaal weer. Over een broos onderwerp.

Reply

Nicoline says:

10 februari 2018 at 14:46

Je weet me weer te raken! Sterkte Teus! x

Reply

Jeannette de Geus says:

10 februari 2018 at 15:24

dank voor het delen en liefs voor je tante!

Reply

Angelina van Weerdenburg says:

10 februari 2018 at 17:10

Heel mooi, kwetsbaar en leidt tot een dankbaar gevoel

Reply

Estrellita Vermeulen says:

13 februari 2018 at 11:25

Alsof ik erbij zat, mooi verwoord. En ontroerend, want herkenbaar.

Reply

Sacha Simons says:

13 februari 2018 at 12:36

Au Teus, mijn hart doet pijn. Prachtig.

Reply

Saskia Danen says:

14 februari 2018 at 22:49

Wat heb je dit weer prachtig verwoord! Heel veel sterkte, het lijkt me zwaar om alles nog een keer van zo dichtbij mee te maken. Misschien een schrale troost, maar volgens mij doe je precies het goede: je pogingen staken en er gewoon zijn en aansluiten bij de leefwereld van je tante.

Reply

Marcelle Mulder says:

15 februari 2018 at 09:47

Wat een prachtig stuk over je tante’s grote wijsheid. En de jouwe: voorbij oorzaken, gevolgen, uitleg naar haar toe in het delen van de rouw en de liefde, in haar omhelzen, samen snoepen, kijken, mijmeren, jammeren in deze uiterst verdrietige tijd voor haar en voor jou.

Oh oh, het is pijnlijk, het is wrang, is ze weer gevangen. Maar anders dan vroeger ben jij nu bij haar, op jouw manier ‘kom je, nu er wat met haar is’. Dat neemt het leed niet weg, maar maakt het wel een klein beetje dragelijker misschien.

Reply

Robert Waldekker says:

15 februari 2018 at 10:37

Kort en prachtig! Nee dat is geen typefout. Warm, genuanceerd én essentieel, dank voor het delen van deze bezonken wijze beelden.

Reply

Rieneke Penders says:

15 februari 2018 at 10:58

Wat schitterend beschreven.

Reply

Eric Went says:

16 februari 2018 at 09:48

Indrukwekkend! En heel mooi opgeschreven ook nog

Reply

Jan Stap says:

17 februari 2018 at 13:50

Ik ben het helemaal met Eric eens!

Reply

Inge says:

3 maart 2018 at 05:52

Hi Teus,
Wat een ontroerend stuk over de onmacht die voelbaar is in zo’n laatste fase… en prachtig hoe je dan toch het verdriet kan delen door er echt te zijn.

Ik ga genieten van mijn vrijheid, hoe moeilijk ik dat soms ook vind.

Reply

Sanne says:

15 maart 2018 at 12:03

Prachtig in woorden gevangen Teus. Een gouden pen. Dank voor het delen van je ervaring en sterkte.

Reply

Leave a comment