Portie veerkracht – deel 3: ‘Van dat strijden ben ik afgekickt’

· · · | 'Portie Veerkracht' - interviewreeks · Echte verhalen van echte mensen

Elke maand deel ik op A brand new story een portie veerkracht van zeventigers, tachtigers en negentigers. Waarom? Omdat je de beste verhalen hoort van doodgewone mensen. En al gauw veel meepikt van hun ervaring.

 

Zoals die van Fokke Wijnstra (1948), die in al zijn rollen – van directeur, ondernemer, mentor, kajakker tot gewoon mens – de waarde van aandacht en overgave heeft ontdekt.


‘In tijden dat het stroef loopt, zijn het kleine toevalligheden die je weer op het goede pad kunnen helpen, is mijn ervaring. Een mooi voorbeeld is van zo’n twintig jaar geleden. Ik zie mezelf nog staan, thuis in de gang. Ik zat vast in mijn hoofd, door allerlei lastigheid op mijn werk. Mijn zestienjarige zoon denderde op dat moment de trap af en riep: Pap, wat kijk je moeilijk! Overrompeld legde ik hem in twee regels uit waar het aan lag, dat was me tot die tijd nog niet gelukt. Mijn zoons reactie was al net zo spontaan en scherp: Nou, dan ga je het toch anders doen? Zo simpel kan het soms zijn.’

 

‘De beste levensinzichten komen vaak in twintig seconden’

 

‘Zo zorgde deze dialoog ervoor dat ik losser in mijn werk ging staan en de oplossing zich snel aandiende.’

 

Dat het klikt

‘Ik haal veel voldoening uit samen iets voor elkaar boksen. Dat ontdekte ik als jongen op de boerderij van mijn grootouders in het Groningse Zijldijk. Bij hen heb ik leren melken, hooien en op het land werken. Als ik daaraan terugdenk overvalt me een gelukzalig gevoel. Dat beeld van oma die tijdens het buffelen met een volle mand het land op kwam lopen. Moe maar voldaan van al ons werk, schrokten we met z’n allen de boterhammen op. Kiplekker voelde ik me dan. Laatst had ik dat ook, toen mijn vrouw en ik met kinderen en kleinkinderen op pad waren: het gevoel dat het klikt, dat je betrokken bent bij elkaar en dat je het met elkaar moet rooien. Dat beweeglijke, dat op elkaar in spelen, het laten gebeuren en wat voor moois dat dan oplevert. Zonder dat het alsmaar pais en vree is hoor, want zo is het leven natuurlijk niet.’

 

‘Ik voel me fijn in een groep, maar kan ook goed alleen zijn. Ik zie mezelf zo in mijn eentje op een eiland zitten. Tegelijk houd ik van bouwen en creëren, en dat kan het beste met anderen. Maar als ik in een jasje moet passen, krijg ik aversie.’

 

‘Regels kunnen heel beperkend zijn en talenten in de kiem smoren. Doodzonde vind ik dat’

 

‘Toen ik zelf ging leidinggeven, heb ik bewust naar andere manieren gezocht. Ik geloof in authentieke betrokkenheid; dat je je met oprechte interesse verplaatst in anderen, hen leert kennen en vertrouwen geeft. Zo verbind je je met elkaar op basis van waardering in plaats van controle. Mensen voelen zich dan vrij en komen tot bloei. Net als in liefdesrelaties eigenlijk. Mijn vrouw en ik zijn heel verschillend, maar toch al 49 jaar liefdevol bij elkaar. Dat komt niet vanzelf, daar investeren we in. Door ons in elkaar te verdiepen en ons open te stellen, óók voor elkaars lastige kanten.’

 

Aanpassen 

‘Dat laatste heb ik echt moeten leren. Omdat mijn vader voor Shell werkte, hebben we als gezin tien jaar lang op veel plekken in de wereld gewoond. Al dat verhuizen heeft me gevormd. Omdat ik me overal weer opnieuw moest aanpassen, maakte ik het me eigen om makkelijk contacten te leggen. Pas later ben ik me gaan realiseren dat dat niet hetzelfde is als jezelf openstellen.

 

‘Om telkens de pijn van het afscheid te verzachten, hield ik de relaties oppervlakkig’

 

‘Echte vriendschappen werden het niet en dat bracht een soort eenzaamheid met zich mee. Sinds dat inzicht ben ik vriendschappen bewuster gaan waarderen en durf ik het aan om me ook daadwerkelijk te openen.’

 

Avontuur

‘Ik heb graag schrammen op de neus; alleen zo kun je leren. En met die instelling ben ik ook altijd in banen gerold. Toen ik bijvoorbeeld het aanbod kreeg om de Duitse tak van automatiseerder BSO op te tuigen, was ik verbaasd. Dat ze juist mij uitpikken, dacht ik. Wat bleek? Er waren genoeg anderen benaderd, maar die durfden het niet aan. Mijn vrouw en ik zijn er met drie kleine kinderen wel ingestapt. Ondanks alle onzekerheid was ik vooral heel nieuwsgierig naar het avontuur. En daarvan heb ik nooit spijt gehad. Sterker nog, ik ben er ontzettend door gegroeid.’

 

‘Bang dat de stap naar Duitsland op een fiasco zou uitlopen, ben ik niet geweest. Niet bewust in ieder geval. Wat helpt, is dat ik goed kan accepteren.’

 

‘Als iets ophoudt, volgt er weer wat nieuws; die overtuiging sterkt me, ook als er tegenslagen op mijn pad komen’

 

‘Dan bekijk ik wat ik eraan kan doen, de rest omarm ik. Zo heb ik sinds een jaar bijvoorbeeld last van Tinnitus, een chronisch oorsuizen. Snelle gesprekken kan ik moeilijker volgen, dat is echt wennen. Om misverstanden te voorkomen, moet ik dat dus uitleggen aan mijn omgeving, begrip kweken en opnieuw uitvinden wat werkt. Dát is wat ik er aan doen kan, en verder leg ik me er bij neer. Zo valt er beter mee te leven dan wanneer ik ertegen ga strijden. Daar ben ik sowieso van afgekickt. Strijden associeer ik met een worsteling.’

 

‘En als iets te moeilijk gaat, zit je in mijn beleving op de verkeerde weg’

 

‘Lukt het je om te ontspannen en je over te geven aan wat er is, dan sta je versteld wat er op je pad komt. Vergelijk het met kajakken. Doorgrond je het water goed, dan kun je zonder peddelslagen stroomopwaarts. Maar dat vereist wel volledige aandacht en verwondering. Of zoals ik het noem: intens leven: één ding tegelijk doen, ontdekken wat er met jezelf en je omgeving gebeurt en daarop actie ondernemen. En dat is echt niet makkelijk. Pijn, verdriet, frustratie, geluk en blijdschap; het zijn allemaal emoties die naast elkaar bestaan. Laat je ze toe en heb je er aandacht voor, dan leer je jezelf kennen. Zo groei je en ontdek je wat je van het leven wil, wat je principes en je dromen zijn.’

 

‘Die ontdekkingstocht maakt het leven zo zinvol, vind ik’

 

‘Daarom wil ik ook na mijn pensioen blijven bijdragen en leren. Naast mijn advieswerk ben ik gaan bloggen en leer ik films maken; allemaal op het vlak dat mij zo mateloos interesseert: mensen en organisaties. Zou ik daarmee stoppen, dan word ik een chagrijnige bejaarde die zich overal tegen verzet. En dat staat haaks op de overgave aan het moment, waar ik juist zo in geloof.’

 

 

Interview: Claar Hellwig en Teus Lebbing

Tekst: Teus Lebbing, A brand new story

Foto: Dirk Huckriede

 

Eerdere verhalen in deze reeks ‘Portie veerkracht’: 

Louky Blitz: Als ik lief was, hielden mensen van me’

Ron Renooij: ‘Door emoties te lozen, kreeg ik weer lucht om verder te gaan’

 

Meer lezen over wat contact met de oudste generatie je kan opleveren? Zie: ‘Geen bullshit meer’ (over de making of van deze serie), ‘Hoezo zijn ouderen nutteloos en duur’ en Voor je het weet, verlies je de verbinding’.

 

P.S. Per mail, app en sociale media krijgen de geïnterviewden en ik de mooiste reacties binnen. De ‘Veerkracht-reeks’ beroert mensen duidelijk, zoals knetter-eerlijke persoonlijke verhalen dat kunnen doen. Een fijne bevestiging, want dat is precies het doel van A brand new story. Maar wist je dat je ook via de onderstaande comments kunt reageren? Dan blijven de commentaren zichtbaar en behouden. Zou ik blij mee zijn, dank! (en ook via de andere kanalen blijven ze natuurlijk meer dan welkom!)

 

 

 


5 Comments

Huib says:

18 september 2017 at 20:59

Minder “in your face” dan de vorige afleveringen. Wel een aantal levenslessen van een wijs observateur die niet volgens de conventies werkt volgens mij. Biedt prettig eenvoudige handvatten die je jezelf af en toe kunt voorhouden.

Reply

Jan Wilmink says:

19 september 2017 at 10:15

Zeer herkenbaar en interessant

Reply

Hanneke says:

20 september 2017 at 12:23

Wel overwogen woorden. En wederom herkenbare situaties. Met name het prima kunnen aanpassen na diverse verhuizingen, maar ondertussen toch je niet teveel “geven”, voor eventueel toekomstig verlies. Dat duurt inderdaad een poos voor je dat door hebt. En dan ontdek je ineens dat je dat zelf gedaan hebt en niet je omgeving. Want je omgeving wilde best bij jou horen, ook op afstand.
Ik ben benieuwd naar je volgende verhaal, ik vind ze leuk!

Reply

Teus Lebbing says:

6 november 2017 at 11:27

Ook op social media raakt het verhaal van Fokke een snaar. Een greep uit de vele reacties:

‘Beste Fokke, krachtig verwoord. We hebben elkaar vaak ontmoet maar dit stukje tekst doet veel met mij. “Ik geloof in authentieke betrokkenheid; dat je je met oprechte interesse verplaatst in anderen, hen leert kennen en vertrouwen geeft”. Dit zou de basis moeten zijn voor elke relatie, ook de zakelijke. maar jammer genoeg, zo gaat het (nog) niet in de meeste organisaties…’

‘Dag Fokke, ik hóór het je zeggen en ik zié hoe je dan kan kijken. Je oprechte verbinding is dan een voelbaar uitvloeisel. Mooi verhaal. Dank’

‘Prachtig interview met mooie beelden!’

‘Mooie waardevolle woorden Fokke …door te strijden raak je vooral jezelf kwijt…fijn om je zo even dichtbij te hebben!’

‘Waardevolle levenslessen, die helpen spiegelen.’

‘Liever verzachten dan verzuren! Heel herkenbaar!’

‘Heel ‘dichtbij’ verwoord en geschreven Fokke!’

‘Dag Fokke, ik hóór het je zeggen en ik zié hoe je dan kan kijken. Je oprechte verbinding is dan een voelbaar uitvloeisel. Mooi verhaal. Dank!’

Reply

Koosje van der Kolk says:

20 november 2017 at 05:30

Ik heb nu alle 5 verhalen gelezen. Heel herkenbaar de processen die mensen doormaken. Koosje van der Kolk

Reply

Leave a comment