Portie veerkracht – deel 1: ‘Als ik lief was, hielden mensen van me’

· · · | 'Portie Veerkracht' - interviewreeks · Echte verhalen van echte mensen

Klappen van het leven: we krijgen ze allemaal. Hoe vangen we ze op? En worden we er echt sterker van? Claar en ik vroeg het zeventigers, tachtigers en negentigers die het weten kunnen. Elke maand deel ik op A brand new story hun portie veerkracht. Waarom? Omdat je de beste verhalen hoort van doodgewone mensen. En al gauw veel meepikt van hun ervaring. Zoals die van Louky Blitz:


Louky Blitz (1943) heeft in haar leven belangrijke stappen gezet die achteraf gezien tegen haar gevoel in gingen. ‘Ik twijfelde, maar deed het toch, vooral om anderen te behagen.’ Door schade en schande – waaronder twee gestrande huwelijken – leerde ze om voor zichzelf te zorgen.

 

‘Altijd maar pleasen. Als ik mezelf als meisje en jonge vrouw voor me zie, word ik soms echt beroerd’

 

Ik wilde maar één ding, en dat was lief en aardig gevonden worden. Daar ging ik heel ver in, vooral in relaties. Op mijn 21e trouwde ik met mijn jeugdvriend. Tijdens de verloving voelde ik al dat het geen goed idee was. Ik mocht hem graag, maar ik hield niet van hem en voelde me fysiek niet tot hem aangetrokken. Toen ik dat aankaartte, waren hij en mijn ouders zo van slag dat ik het huwelijk toch heb doorgezet.’

 

‘We kregen een zoon en leidden ondertussen onze eigen levens. Het waren de vrije jaren ‘60, alles kon en het leek allemaal heel normaal. Bovendien hadden we nooit ruzie. Tot ik een man ontmoette op wie ik echt verliefd werd. Wat een verademing, dat gevoel kende ik nog niet. Voor ik het wist, trok ik met mijn zoon bij hem in. Beladen met een intens schuldgevoel, dat ook. Daardoor verzuimde ik bij de scheiding voor mezelf op te komen. Berooid begon ik aan mijn tweede huwelijk, wat werd verergerd door het feit dat ik als gescheiden vrouw niet meer aan de bak kwam op school.’

 

‘Samen kregen we twee kinderen en het lukte me uiteindelijk om toch weer een baan in het onderwijs te bemachtigen. Maar met de relatie vlotte het niet. Ik viel steeds weer op anderen. In plaats van daar eerlijk over zijn of voor te stellen om samen in therapie te gaan, koos ik de weg van de minste weerstand.’

 

‘Confrontaties durfde ik niet aan’

 

‘Na tien jaar “kabbelen”, vluchtte ik in de armen van een leerkracht op de school van mijn kinderen. Hij was werkelijk de leukste man die ik ooit had gezien, zo charmant en creatief. Ik was helemaal idolaat van hem. En zo gebeurde het dat ik – intussen 39 jaar oud, met drie kinderen van twee echtgenoten – voor de derde keer in het huwelijksbootje stapte. Om mezelf vervolgens toch al gauw af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Ik voelde me ellendig naar mijn kinderen toe, en naar mijn tweede man. Ik snapte niet waarom ik alles weer overhoop gooide. Bovendien liep de nieuwe relatie, waaruit mijn vierde kind geboren werd, ook niet van een leien dakje.

 

Nu weet ik dat ik toen aan mezelf had moeten gaan werken, dat ik eerst eens alleen had moeten gaan wonen om mijn keuzes en behoeften te overdenken. Maar ik kon mezelf niet tegenhouden; ik moest en zou met mijn nieuwe liefde samenwonen en had achteraf gezien nog niet de wijsheid in pacht om het anders te doen.’

 

Wat betekent nu precies “houden van”? Ik had geen idee

 

‘Mijn wens was om het goed te hebben met iemand en ik dacht: “als ik maar lief en aardig doe, dan krijg ik dat wel voor elkaar”. Zo fladderde ik maar door. Een verklaring voor mijn gedrag kreeg ik pas veel later. Om natuurgeneeskundig therapeut te worden, een langgekoesterde wens, begon ik aan een opleiding Biopsychosociale kinesiologie. Omdat je als hulpverlener alleen goed anderen kunt helpen als je jezelf kent, was er geen ontsnappen aan. Vijf jaar heb ik gestudeerd en ben ik ook zelf binnenstebuiten gekeerd.’

 

‘Wat me dat opleverde, was een verhelderende analyse van mijn jeugd. Ik was een ongepland kind; mijn moeder was panisch over mijn komst. Alle oorlogsjaren heeft ze op het toppunt van haar zenuwen geleefd uit vrees dat mijn joodse vader meegevoerd zou worden. Een kind erbij was dus echt een last. Op mijn vader na, die ontsnapte uit het kamp en door Duitsers uit de omgeving werd opgevangen, overleefde geen enkel familielid van zijn kant de oorlog. Maar het was juist mijn moeder die er verbitterd uit kwam. Zij heeft de Duitsers nooit kunnen vergeven. Mijn vader koesterde geen wrok, dat zat simpelweg niet in hem. Van nature was hij een vergevingsgezind en relativerend persoon. “Er zijn ook goede Duitsers”, zei hij altijd.’

 

‘Door de oorlogsballast van de familie heb ik me aangeleerd om onder alle omstandigheden lieflijk en netjes te zijn’

 

‘Daar stonden mijn ouders op. Zij waren lieve mensen, maar ook strikt. Jokte ik eens een keer, dan sprak mijn vader dagenlang niet met mij, hoe dol hij ook op me was. Hij dacht hij dat hij daar goed aan deed. Met mijn moeder heb ik altijd te doen gehad; ik voelde dat ik voor haar moest zorgen en nam haar angsten over.’

 

‘Ik maakte het me eigen om niet nadrukkelijk aanwezig te zijn. En lief, want dan hielden mensen van me. Om mijn omgeving te behagen, zette ik stappen waarover ik innerlijk al twijfels had. Kwam ik een keer voor mezelf op, dan voelde ik me meteen schuldig. Ik had geen idee hoe ik anderen moest confronteren met mijn eigen behoeften en wensen. Gingen zij over mijn grenzen heen, dan vluchtte ik liever weg. Of bleef er – tegen beter weten in – in hangen.’

 

‘Dankzij de opleiding en de intensieve begeleiding van de docenten ben ik beter voor mezelf gaan zorgen. Ik leerde dat wie zich schuldig voelt naar anderen, zich vooral schuldig voelt naar zichzelf, omdat je jezelf ook niet geeft wat je nodig hebt.’

 

‘Om iets voor een ander te betekenen, is het in de eerste plaats zaak dat je het goed hebt met jezelf’

 

‘Toen ik dat inzag, ben ik stukje bij beetje gaan leren om mijn intuïtie serieus te nemen. Als iets niet lekker aanvoelt, dan los ik het op. Ik kan netjes en duidelijk mijn grenzen aangeven.’

 

‘Ik heb geleerd om voor mezelf op te komen, en dat is het grootste cadeau dat ik mezelf ooit heb kunnen geven. Want het mooie is: door te laten zien waar ik voor sta, ontvang ik alleen maar meer respect en verbondenheid. Ook in mijn vriendschappen. Als iets me irriteert dan zeg ik dat, waardoor mijn vrienden ook meer open durven zijn naar mij.’

 

‘Spijt heb ik nog steeds van bepaalde stappen, maar ik begrijp ze wel beter. Ik voel meer compassie met mezelf en heb niet meer de neiging om mezelf te straffen met nóg meer pleasen en nadelige keuzes. Dat is een hele winst, maar ik ben er nog niet. Mijn grote wens is dat op mijn laatste dag kan zeggen: “het is goed geweest, ik heb het begrepen”.’

 

 

Tekst: Teus Lebbing en Claar Hellwig, A brand new story

Foto: Sabine Lokhorst, www.sabinelokhorst.com

 

 

Meer lezen over wat contact met de oudste generatie je kan opleveren? Eerder schreef ik ook: ‘Geen bullshit meer’ (over the making of van deze serie), ‘Hoezo zijn ouderen nutteloos en duur’ en Voor je het weet, verlies je de verbinding’. (klik op titels)

 

 


6 Comments

Stella says:

1 augustus 2017 at 10:37

Wat een bijzonder (herkenbaar) verhaal.

Reply

Michiel Bloem says:

1 augustus 2017 at 11:31

Aandacht maakt alles mooier! Indrukwekkend verhaal; ben ineens benieuwd of deze mevrouw Blitz, een relatie is van Peter Blitz, fameus sportpsycholoog, en inspiratiebron voor Bloem?

Reply

Teus Lebbing says:

3 augustus 2017 at 09:03

Heb het even nagevraagd Michiel, maar: ze zijn niet gerelateerd.

Reply

Inge smak says:

6 augustus 2017 at 08:03

Prachtig verhaal waarin zo duidelijk wordt dat iedereen zijn eigen pad loopt, maar toch ook in de voetsporen van je voorouders.
Ik herken mij helemaal in de wens om uiteindelijk op het punt te komen: het is goed zo, ik snap het. ??

Reply

Els Snel says:

6 september 2017 at 16:29

Wat een mooie stap om een ‘portie veerkracht’ via dezeeigen website uit te geven. En wat een ontzettend gaaf idee vooral om oudere mensen naar hun levensverhaal en levenslessen te vragen. Wat me nog het meest trof in dit verhaal is haar gezicht. Dat zegt ook zoveel, naast het verhaal zelf. Je ziet (mijn subjectieve ik bedoel ik dan) dat zij nu in balans is – en wat een power straalt ze uit. Mooi verhaal ook. Is het eigenlijk jammer dat het soms zo lang duurt voordat je doorhebt waar je mee bezig bent, voordat je bepaalde patronen herkent en die op kan lossen?

Reply

Sacha says:

28 november 2017 at 11:03

Allereerst: prachtige titel voor deze serie “Portie veerkracht”. En hoe mooi heb je haar verhaal overgebracht. Zo menselijk, met alles erop en eraan. Dank je wel!

Reply

Leave a comment