JE IDEE, DAT BEN JIJ (NIET LATEN SLAPEN DUS)

Soms stuit je op van die sympathieke initiatieven die je wel een zoen zou willen geven. Omdat ze niet bij een ‘vaag idee voor ooit’ zijn gebleven, maar daadwerkelijk vanuit hoofd en hart zijn omgezet in actie.

Daar heeft dus iemand zijn plan voldoende de moeite waard gevonden om ‘t de wijde wereld in te sturen. Zonder enige garantie op een goede afloop.

Hoe moedig en kwetsbaar kun je zijn?

Dromen kunnen immers in de soep lopen, maar ook een succes worden, en dat is allebei eng. Best comfortabel dus om ze te laten slapen. Dan hoef je even niks, vooral niet met jezelf.

Doodzonde, vinden coaches Anne Vries en Kirsten Flierman, die er hun werk van hebben gemaakt om mensen van ‘dromen naar doen’ te begeleiden. Omdat het nu eenmaal niet lekker stroomt achter de computer of op kantoor, zochten zij een inspirerende ontmoetingsplek. Dat is café Idéfix geworden, aan de Amsterdamse Bloemgracht. Sinds vorig najaar vind je hier alles wat ideeën helpt ontwaken, van geurige koffie en een ideeënkabinet tot werkplekken en professionele begeleiding, ook in groepen.

En zo kan het gebeuren dat ik – met mijn neus voor persoonlijke verhalen die aanzetten tot groei – op een van hun verhalenavonden verzeild raak. Vier durfallen van begin dertig – van hulpverlener tot vormgever – vertellen hoe zij aan de slag zijn met hun ideeën. Rigoureuze roer-om-acties heeft dat nog niet opgeleverd, maar ze maken in ieder geval korte metten met stilstand en onbehagen; dat knagende gevoel om niet te doen wat je zou willen doen.

Maar wat willen ze dan wel? En is dat diepe verlangen of slapende idee wel haalbaar? De gouden truc om dat te ontdekken bestaat niet, hebben de vier allang ontdekt. Maar: vrijuit praten, denken, verbeelden en delen – zoals zij tijdens een ’90-dagen-programma’ van Idéfix hebben gedaan – helpt wel degelijk. Een verteller: ‘Alleen al je ideeën en angsten uitspreken, geeft vleugels. Plus het besef dat je niet de enige bent die worstelt.’ Een ander, die bruist van de plannen voor een eigen zaak, maar nog even vasthoudt aan haar vaste baan: ‘Voor het eerst voel ik: ik ga ergens heen. Waarheen, weet ik nog niet precies, maar ik ben in ieder geval in beweging.’

En dat bewegen gaat gepaard met: nieuwe wegen uitproberen, beren op de weg temmen, vallen, opstaan en vooral: doorgaan. ‘Alsof jullie weer leren spelen’, concludeert een toehoorder. ‘Maar dan wel met een bewustzijn voor wie je bent en wat je wilt.’

Exact wat oprichters Anne en Kirsten voor ogen hadden met hun ‘thuis voor ideeën’: in een warm bad van aandacht willen zij ideeën tot leven wekken, en daarmee dus de mensen. Inclusief zichzelf. Want sinds de opening van hun Idee Café – een langgekoesterde droom – leven ze goed beschouwd vóór waar ze zo in geloven: een idee zegt iets over je verlangen; over wat je eigenlijk wilt doen en wie je wilt zijn. Die moet je dus vooral niet onder het tapijt schuiven, maar juist laten zien. Zo leef je voluit en ben je op je sterkst, met alle gunstige gevolgen van dien voor jezelf én je omgeving.

Hoe dat kan uitpakken, zien we ook aan de vier ‘wakkere’ vertellers op het Idéfix-podium. Meer nog dan hun verhalen, is het hun voorkomen dat boekdelen spreekt. Hier en daar een tikkeltje besmuikt misschien, maar bovenal: stralend.

 

Tekst: Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 

Meer weten over over Idéfix, het Idee Café en de begeleidingstrajecten? Kijk op: www.ide-fix.nl