Ik beken: ik ben een afkickende pleaser. Al een jaar of 20. Het blijft ‘werk in uitvoering’, want laat ik mijn please-vaardigheden de vrije loop, dan vindt iedereen mij aardig. En dat gevoel is verslavend.

Zo roemde ik me in mijn jongere jaren om mijn ‘wel honderd vrienden’. Ik realiseerde me toen niet hoe onrealistisch dat is. En slopend bovendien. Want – eenmaal werkend en later met een gezin – kon ik die natuurlijk niet meer bijbenen. Plus ook nog eens mijn familie, collega’s en al die andere mensen die op mijn pad kwamen.

Ik ging genadeloos onderuit, raakte oververmoeid en ben aan het afkicken geslagen: altijd bezig zijn met anderen – en daarmee hengelen naar hun goedkeuring – kost bergen energie. En geeft op de lange duur een knauw aan je eigenwaarde.

Een grote sprong voorwaarts maakte ik toen ik doorkreeg waarom dat behagen zo bij mij hoort

Mijn moeder voedde haar kinderen alleen op; als ik er voor haar was, vond ze mij lief, wat mij dan weer blij maakte. Dat, opgeteld bij schaamte om oud zeer en mijn mega-antennes voor andermans behoeftes, vormde uiteindelijk de perfecte basis voor mijn eeuwige pleasen.

‘Het wordt tijd dat je leert om voor jezelf te zorgen’, adviseerde een aardige tante mij toen. Klinkt simpel, maar bleek best een klus. Want het betekende dat ik moest gaan ontdekken wat goed voor míj is. Dat ik nee moest gaan zeggen tegen mensen en dingen die daar niet bij passen. En dan komt er misschien wel heibel in de tent.

Gelukkig viel dat mee. De meeste mensen om mij heen kunnen namelijk best tegen een stootje, ontdekte ik. En weten een portie eerlijkheid bovendien te waarderen. Doen ze dat niet? Dan zijn we misschien wel geen match.

Maar een teer punt blijft het. Dat merkte ik toen ik me onlangs weer chronisch ergerde. Afzeggers, neusdrukkers en aandachttrekkers: ze joegen me allemaal op de kast.

Tot ik me realiseerde wat me zo stoorde: al die mensen zorgen dus wél goed voor zichzelf. En ik dus duidelijk weer even niet

Het is een winst dat ik de signalen inmiddels herken. Ook helpt het dat ik niet de enige afkickende pleaser ben. Want sinds ik er op let, zie ik ze bij bosjes rondlopen en dat schept een band.

Zo interviewde ik vorige maand een man die vertelde hoe hij jaren geleden was gestopt om zichzelf te vergelijken met anderen en leerde om goed te zijn voor zichzelf. Sindsdien luistert hij naar zijn lijf en leden, durft hij te staan voor wat hij belangrijk vindt, is hij open over zijn dips en ongemakken en spreekt hij zich uit over zijn wensen en grenzen.

En het mooie is: daarmee is hij niet minder, maar juist méér voor zijn omgeving gaan betekenen

Want dat is de truc, merk ik ook telkens weer: je hebt veel meer te geven aan anderen als je eerst de ruimte geeft aan jezelf.

© Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

Nieuwsgierig naar meer blikken op veerkracht, schaamte en oud zeer? Klik hier voor mijn interview-reeksen ‘Portie schaamte’ en ‘Portie Veerkracht’. Of lees dit artikel dat ik erover schreef: ‘Voorbij de schaamte ligt de vrijheid’.

En op A brand new story vind je volop echte verhalen van echte mensen, die je kunnen raken en inspireren.

Laat jij je graag:

• raken & inspireren
• door persoonlijke verhalen
• van echte mensen
• vol besmettelijke openhartigheid
• over hun veerkracht, groei, schaamte, keuzes & levenslust
• die ertoe doen en je verder helpen?

Meld je aan voor mijn (min of meer) maandelijkse nieuwsbrief!