In de regiestoel
Tjee, wat maak ik deze rubriek graag. “Wie is nou eigenlijk de baas over je leven? En wie is de baas over je dood?” Na deze recht-voor-zijn-raap-vragen volgen telkens weer de meest boeiende gesprekken. Met als resultaat: echte verhalen van echte mensen over leven, dood en eigen regie. Ik ben blij dat ik deze persoonlijke verhalen mag schrijven voor de Relevant van de NVVE.
Hier lees je ze:
- Obe Kuipers (76): ‘Iedereen was alleen met zijn verdriet’
- Femke Kokke (44): ‘Mijn moeder voelde zich in de steek gelaten en wij als kinderen ook’
- Hans te Brake (86): ‘Mijn levenslust heb ik niet van nature’
- Yolande Klapwijk (70): ‘De lijdensweg van mijn ouders is mijn schrikbeeld’
- Dewy Faber (32): ‘Hoe ga ik dit leven volhouden?’ Dat vraag ik me al zo lang af’
- Babette Hendrikse (50): ‘Ik maak de dood graag bespreekbaar in mijn kringen’
- Emelie Keuskamp (72): ‘Pas toen ze “we stoppen ermee” zeiden, kon ik weer ademhalen’
- Alex Visser (65): ‘Mijn leven was altijd snel, snel, snel’
- Margo Pauw (75): ‘Ik weet hoe weinig vat je hebt op de grilligheid van het leven’
- Pâquerette Spelt (57): ‘We wisten dat de dood onafwendbaar was’
- Gert Jan Binkhorst (74): ‘Ondanks alle verlies kan ik nog van het leven genieten’
- Larry Gardiner (69): ‘Tot mijn laatste adem wil ik bewuste keuzes kunnen maken’
- Tine Aerts (65): ‘Mijn moeder heeft tien jaar te lang geleefd’
- Jos Knipping (83): ‘Steeds vaker denk ik: wat doe ik hier nog’
- Joop Bruins (72): ‘Toen we de knoop doorhakten, voelde ik me springlevend’
- Erik Plat (48): ‘Hoe lang kun je iemand met een chronische depressie doorbehandelen?’
- Bernadette van Leeuwen (70): ‘Ik heb de grens altijd weten op te rekken’
- Frederique Retsema (51): ‘Ik moet er niet aan denken dat anderen voor mij gaan bepalen wat goed voor me is’
- Elly Schagen (84): ‘Ik wil mijn dierbaren niet achterlaten met vragen’
- Remko Meddeler (47): ‘Ik ben er nog en wil van het positieve uitgaan’
- Wim Roobol (84): ‘Ik vind de lichamelijke aftakeling benauwend’
