Wapperende tranen
Sinds een week hangt bij ons de vlag uit. Zoon is geslaagd en geloof me: we hebben staan huggen, hossen en dansen in de kamer. Zo blij, zo blij… School klaar! Zijn grote leven kan beginnen!
Maar nu fiets ik telkens de straat in, en schrik. Oh ja, die vlag! Bij ons! Zo blij, zo blij…
Of toch niet? Want wat slik ik dan alsmaar weg?
De fietsenmaker zegt: ‘gefeliciteerd, je opvoeding is klaar’. Ik voel een brok. Dagelijkse appjes en kaarten met gelukwensen. Weer die brok. Ik geef mezelf op de kop: doe normaal, dit was toch onze wens? Zoon vliegt uit: goed voor hem, goed voor ons. Wees dankbaar. En dat ben ik ook, vurig.
Maar behalve blijheid is er ook zoveel afscheid. Van het jochie van weleer. Van ons gezin onder een dak. Van het vanzelfsprekende contact. Ik slik en ik slik. De buurt hangt vol wapperende vlaggen. Overal zie ik ze en denk: schuilen achter die voordeuren óók verstopte tranen?
Bij mij breken ze uiteindelijk
Ik houd het niet langer, en waarom zou ik eigenlijk ook? Tijdens een vaatwasser-akkefietje beginnen ze te stromen. Man volgt, daarna de kinderen; we huilen, we lachen.
Allemaal verrast. En weer even vertrouwd verbonden.
© Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl
Meer lezen van A brand new story?
Nieuw avontuur
Wat een feest. Als interviewer werk ik mee aan een film over eindeloos wandelen zonder afleiding. En vooral: over echte mensen en hun veerkracht.
Overdrijven
Vervangkinderen zoals ik zijn ‘schamers van nature’: als je geboren wordt in de schaduw van een overleden broer of zus, is het moeilijk je ooit genoeg te voelen.
Pikante vragen
Na alle fijne journalistieke aandacht voor Schaamte, werd ik dit keer geïnterviewd door een systeemtherapeut. Dat leverde verfrissende invalshoeken op.
De echte winst van één jaar Schaamte
24 november bestaat mijn boek een jaar. Na alle lof en aandacht, vind ik de échte winst in een verrassende hoek.
Weer een fase afgesloten en op naar een nieuwe fase. Onze twee kinderen gingen in 7 maanden allebei de deur uit en in die periode overleed onze hond. Wat een leegte ineens.
Heel herkenbaar en ik heb niet eens een kind dat examen doet… Ik kan spontaan ontroerd raken als ik een vlag met tas zie hangen. De ontlading binnen zo’n gezin, de strijd die wellicht geleverd is, (weer) een fase die wordt afgesloten. Volgend jaar mag mijn jongste examen doen. Ik ga gewoon janken, heel hard. Kan het nu al niet tegenhouden. 😉
Gefeliciteerd met het slagen van jouw zoon! Ik heb geen kind dat examen doet maar ik voel de plaatsvervangende trots & blijdschap én brok in mijn keel al bij het zien van de wapperende vlaggen. Beide mag er zijn.
Ik voel al tranen als ik dit lees. En mijn oudste moet nog beginnen aan de middelbare! Ik ga ze ook voelen als ze over een paar weken de basisschool achter zich laat. Ik moet denken aan het liedje ‘tranen’ van Herman van Veen en Gerson Main:
Tranen
Soms moet je wachten op je tranen
Laat ze maar rollen want het staat je
Wat moet je anders met die tranen
Oh wat mooi. Hier ook tranen hoor. Het is ‘the end of an era’ en komt met weemoed, verbazing, trots, liefde, verdriet, nostalgie en zoveel meer. Blijheid om wat is, verdriet om wat was. We denken misschien of-of maar we voelen meestal en-en 🫶🏻
Ik hield het hierbij ook niet meer droog! https://open.spotify.com/track/5ihS6UUlyQAfmp48eSkxuQ?si=x6Y0Z6IlTXSrSkHJK4r_PA&rowId=3f8094e0d14f532e
Zolang er woningnood is blijven ze thuiswonen. Je kan er nog heel lang van ze genieten. Je hebt ze maar te leen.
Best wel herkenbaar. Al blijft onze geslaagde voorlopig nog gewoon thuis wonen ☺️
Loslaten en door! Hoort bij het levencyclus.
Super herkenbaar Teus. En het verbaast me hoe weinig hierover wordt gedeeld. Hoe dóen anderen dat? 😉 Trots en verdiet naast elkaar. Sterkte!
Wat zou ik mijn kind graag een vlag gegund hebben. En mezelf ook.
Dat is niet gelukt.
Jouw tranen mogen er absoluut zijn. Groei is alleen mogelijk door iets of iemand ontrouw te zijn. Proficiat met je zoon en zijn succesvolle afsluiting.
ik ken je niet maar wat een prachtige, oprechte post ❤️
Ohjee, ik heb volgend jaar ze alle 3 tegelijk in het examenjaar, dat gaat wat worden 🤣
Ah zo mooi. Bitterzoet is het 💞
I cry..so I am 🙂 mooi Teus
Wat een geweldige mijlpaal Teus met (bijbehorende) emoties. Van harte gefeliciteerd allemaal. Geniet met volle teugen.
Gefeliciteerd Teus, en een mooi gezamenlijk moment! Op naar een nieuwe fase in je leven, met nieuwe avonturen!
Wat mooi geschreven weer Teus, zit met een brok in m’n keel. Ik ‘mag’ nog twee jaar, maar voelde ook al die tranen bij de wapperende vlaggen. De schoonheid en het schurende van kinderen groot brengen. Het is er echt allebei.
Och, wat prachtig en raak. Ik voel het met je mee. En ik besef weer even extra dat na havojaar 1 dat hier bijna achter de rug is, veel te snel ook jaar 5 volgt. Slik.
Heel mooi Teus. Onze jongste gaat naar de middelbare, herkenbaar dat dubbele gevoel. Deze column van Aaf Brandt Corstius over het missen van de basisschool vind ik altijd prachtig en verdrietig tegelijk: https://youtu.be/OnEwGxRaGxM?is=u90qyc6jj93DhxnI.
Wat mooi. Hier wappert de vlag ook. En gaat de zoon studeren in de stad, 10 minuten fietsen verderop. De vlag staat voor afronding en nieuw begin. Maar nog niet voor uitvliegen
Prachtige post. Het kan (en mag) ook naast elkaar bestaan, tranen van blijdschap en ook van een verdriet, omdat een tijdperk wordt afgesloten.
Hoe mooi dat dat er allemaal mag zijn… Hier binnenkort ook van dat…
Wat mooi beschreven en ik snap je gevoel helemaal. Mijn oudste gaat nu zijn examenjaar in. Afgelopen zomer kwam het besef al binnen dat hij nog maar een paar keer mee gaat op vakantie. Dat gevoel van niet compleet zijn voelde ik toen al. En tegelijkertijd is het zo bijzonder en indrukwekkend hoe mijn zoons van die prachtige jongvolwassenen aan het worden zijn.
Jouw verhaal komt op mijn tijdlijn en ik begin met lezen. En na een paar zinnen zeg ik hardop: niet wegslikken ! Maar ik lees door en tot mijn opluchting zijn die ingehouden tranen gaan rollen…
Gefeliciteerd met deze nieuwe fase ♥️