Geïrriteerd en af en toe in tranen, maar vooral met een warm hart, heb ik me deze maand laten opslokken door de biografie van Renate Dorrestein, knap geschreven door Iris Pronk. Waarom moest ik deze pil uit de boekwinkel grissen, heb ik meermaals gedacht. Want ik heb nauwelijks een boek van de schrijfster gelezen, ik kon haar donkere krochten niet verdragen. Maar Dorresteins interviews nam ik wel vaak gretig tot me.

Ik werd getroffen door de ontwapenende stelligheid waarop ze zich aan heikele onderwerpen waagde

Intussen stootte ze zich ook aan stenen, zowel als mens en schrijfster. Maar telkens wist ze op te veren, begreep ik dan, met wéér die doortastende charme.

Iris Pronks verwoordt ook doortastend; haar puntige en integere schrijfstijl zoog me in een klap de biografie in. Dat ik me soms zelfs beklemd voelde en later zelfs ergerde, drong pas later tot me door. Vooral Dorresteins jeugd vond ik lastig te verhapstukken, met nota bene mijn eigen buurtje als plaats delict, zou ik bijna zeggen. Onze voordeuren bevonden zich op een steenworp afstand van elkaar. En achter beiden werd er over de grote verliezen gezwegen, met alle eenzaamheid van dien.

Eenmaal op eigen benen, is Dorrestein zich een slag in de rondte gaan werken. Zelfs toen haar einde naderde, kon ze niet achteroverleunen. Ze vond het simpelweg nooit genoeg wat ze voortbracht. Het deed me goed om te lezen dat ze zich steeds meer liet omringen met liefde. Haar sterfbed, in het zomerse voorjaar van 2018, was één groot warm bad.

Dat dit me, net als haar over-ijver, zo raakte, zegt natuurlijk alles over mij

Want door alle 600 pagina’s heen, is dit wat ik zo herkende: de onmacht na de suïcide van een dierbare. Die heb je niet bij je kunnen houden, en hoe kun je jezelf daarna in hemelsnaam nog het beste gunnen?

Ik vind het hoopvol dat dat Dorrestein – steeds beter – gelukt is.

© Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl