Twee keer leven

· · | Aandacht · Persoonlijke groei · Veerkracht | 18 Reacties op Twee keer leven

Als kind vond ik het wonderlijk: dan kwam mijn moeder thuis van werk of waar dan ook, en moest en zou ze ‘eerst even niks’. Liefst ging ze dan – met koffie en sigaret – op haar gemakkelijke stoel zitten, voor zich uit starend of bladerend in een boek. Totdat ze weer klaar was om zich te mengen in de hectiek van alledag.

 

Kon ze mij nu maar volgen, denk ik weleens. Dan zou ze zien hoe ik haar ‘uitcheck-routine’ – weliswaar zonder sigaret – zo ongeveer gekopieerd heb.

 

Na elke belevenis, van klein tot groot, duik ik even onder, snakkend naar stilte en mijmertijd. Waarin ik de wereld met al zijn verhalen op me in te laat werken

 

Ondanks het voorbeeld van mijn moeder, heb ik me daar lang schuldig over gevoeld. Met de ambitie om overal het zonnetje in het huis te zijn, vond ik mezelf ongezellig, en soms zelfs asociaal. Druk ik mijn snor? Moet ik niet actiever meedoen? En, eenmaal met man en kinderen: ben ik als vrouw en moeder wel attent en flitsend genoeg?

 

Gelukkig heb ik tegenwoordig een excuus om me bij tijd en wijle terug te trekken. Ik ben een interviewer en schrijver, en ‘die leeft twee keer’, las ik onlangs*: eerst om te ervaren en te observeren, vervolgens om te beschrijven – en dat doe je nu eenmaal het best alleen. Daarnaast is er, dankzij een weldaad aan boeken, websites en TEDtalks*, steeds meer bekend over de ‘introverte mensheid’, waartoe ik kennelijk behoor. Wat blijkt? Ik ben saai noch onbeleefd, en heb positieve eigenschappen die in onze actiegerichte maatschappij makkelijk over het hoofd worden gezien. Zo ben ik creatief en kan ik ‘goed luisteren en diepe gesprekken voeren’*.

 

Een bemoedigend signaal natuurlijk, dat me steunt om mijn tragere kant te accepteren. Maar mijn belangrijkste stok achter de deur is deze: door schade en schande heb ik geleerd hoe averechts het uitpakt als ik die negeer.

 

Mis ik mijn momenten alleen, dan word ik een opgejaagd, overprikkeld mens, die als een kat in het nauw om zich heen krabt. Met koortslip en al

 

Schiet iemand daar iets mee op? Mijn gezin weet inmiddels van niet, en geeft me liefdevol de ruimte. Net als mijn nauwere vrienden en bekenden, die – voor zover ze niet uit hetzelfde hout zijn gesneden – erop vertrouwen dat ik altijd weer met aandacht en interesse kom bovendrijven. En de wereld daaromheen? Tja. Die blijft, realiseer ik me, hoe dan ook gretig doordenderen. Of ik nu even uitgecheckt ben of niet.

 

 

Tekst: Teus Lebbing, www.abrandnewstory.nl

 

 

*Allemaal het lezen en kijken waard:

Natalie Goldberg – Writing down the bones

Liesbeth Smit – Ik moet nog even kijken of ik kan  – de stille revolutie van de introverte mens

Susan Cain – Quiet & The Power of Introverts

Mynd.nu: 15 dingen die introverte mensen herkennen


 

Meer lezen over veerkracht en persoonlijke groei? Klik op de links onder ‘categorieën’ of check deze blogs:


18 Comments

Nicole says:

12 april 2019 at 10:42

Zooo herkenbaar 😊Prachtig geschreven 😘

Reply

Caroline says:

12 april 2019 at 10:54

Mooi geschreven Teus. Ik herken me er ook enorm in! Heb ook geregeld tijd voor mezelf nodig, even met een boek. Heel herkenbaar!

Reply

Huib says:

12 april 2019 at 10:58

Mooi. Overprikkeling icm social media leidt om me heen tot flink wat overspannenen. Ben benieuwd welke wal dit schip keert…

Reply

Hanneke says:

12 april 2019 at 13:25

Mijn moeder noemde, toen ik jonger was, dat “niet uitchecken”, “jezelf achterna lopen”. En gelijk had ze. Als mijn jongens mij zien niks doen, vragen ze met verwondering af wat ik aan het doen ben. En als ik ze dat vertel, komen ze vaak naast me zitten. Samen niks doen en even adem halen. Dat duurt niet zo lang, maar het is gezellig, geeft vertrouwen en wonderlijk genoeg, laadt ook die batterij weer op! Voor iedereen! Wederom een herkenbaar fenomeen! Dank!

Reply

Hennik says:

12 april 2019 at 14:13

Goed zo. Kenmerkende foto van je moeder ook. Ben even uit(ge/ver)teld. Komt goed als je weer in het trage Walhalla bent.

Reply

Sandra says:

12 april 2019 at 17:16

Love it! Ik ken je amper en toch denk ik: Ik herken je 🙂
Lieve groet van Sandra

Reply

Jet says:

12 april 2019 at 18:48

Weer midden in de roos! En wat een treffende gelijkenis op de foto. Als je de belichting en fotokwaliteit van de jaren 70 wegdenkt, dan zou jij daar kunnen staan op dat balkon. Dikke kus!

Reply

Anita says:

13 april 2019 at 07:40

Sprekend die foto

Reply

Arnold says:

13 april 2019 at 07:55

Herinneringen komen weer boven. Dank voor dit nieuwe verhaal

Reply

Astrid Haacke says:

13 april 2019 at 12:38

Mooi! En leuke foto van je moeder

Reply

Corrie says:

13 april 2019 at 12:39

Mag ook zonder excuus hoor!

Reply

Mathilde says:

13 april 2019 at 14:09

Zo mooi…. Je mist ook niks van deze wereld als je even je ogen sluit… Iedereen kijkt toch naar beneden😉

Reply

Charles Engelen says:

13 april 2019 at 19:44

Mooi Teus, dank je wel. ‘Goed luisteren en diepe gesprekken voeren’, super handig toch?

Reply

Kim says:

14 april 2019 at 08:18

Jeetje Teus, het lijkt alsof het over mezelf gaat, grote delen dan althans . Wat heb je dat weer prachtig omschreven, heel leuk en fijn om te lezen.

Reply

Jurgen says:

15 april 2019 at 08:36

Mooi en oprecht!

Reply

els snel says:

16 april 2019 at 12:11

Wat lijkt me dat een dierbare foto van je moeder. Wat fijn dat je dit ontdekt hebt en dat je dierbaren je de ruimte geven. Ik herken ook veel in wat je beschrijft. Dat “2 x leven” vind ik een geweldige vondst en dat IS ook zo, in mijn beleving – al schrijf ik dan niet (soms in dagboek) – maar mijmeren moet… Trouwens een interessant pad dat je bent ingeslagen (naar jouw eigen ‘binnenkant’).

Reply

Els Wiegant says:

16 april 2019 at 19:35

Heel herkenbaar weer Teus. Ik gun me er vaak veel te weinig tijd voor en dreig door te denderen in het opzwepende ritme van de dag…

Reply

Claar Hellwig says:

17 april 2019 at 10:52

Wat een mooi (en herkenbaar) verhaal!!

Reply

Leave a comment