Hoe zeg je nee tegen dat eeuwige pleasen?

· · · | Aandacht · Echte verhalen van echte mensen · Persoonlijke groei · Storytelling als krachtvoer · Veerkracht

Ik beken het maar eerlijk: ik ben een afkickende pleaser. Al een jaar of vijftien. En gezien de hortende en stotende voortgang, denk ik dat het ‘werk in uitvoering’ zal blijven; zo diep zit de reflex er bij mij ingebakken om mij aan te passen aan de grillen en grollen van mijn omgeving.

 

Want ja, sinds ik me heugen kan, scoor ik daar nu eenmaal goed mee.

 

Laat ik mijn please-vaardigheden de vrije loop, dan vindt iedereen mij aardig. En dat gevoel is verslavend

 

Zo roemde ik me tijdens mijn studietijd om mijn ‘wel honderd vrienden’. Ik realiseerde me toen nog niet hoe onrealistisch dat is. En slopend bovendien.

 

Want – eenmaal werkend en later met een gezin – kon ik het natuurlijk niet meer bolwerken om die uitgedijde kring te blijven behagen. En mijn familie. En mijn collega’s. En al die andere mensen die op mijn pad kwamen.

 

Steeds verbetener, wrong ik me in bochten om het iedereen naar de zin te maken

 

Kwam ik een keer voor mezelf op, dan voelde ik me schuldig. Ging er iemand over mijn grenzen heen, dan vluchtte ik liever weg. Of ik bleef er – tegen beter weten in – in hangen en strafte mezelf met nog meer nadelige keuzes.

 

Zo ging ik genadeloos onderuit. Ik raakte uitgeput en ben aan het afkicken geslagen: altijd klaarstaan voor anderen – en daarmee hengelen naar hun goedkeuring – kost bergen energie. En geeft op de lange duur een knauw aan je eigenwaarde.

 

Ik ben mezelf en mijn behaagzucht onder handen gaan nemen

 

Een grote sprong voorwaarts maakte ik, toen ik doorkreeg waarom die toch zo bij mij hoort. Mijn moeder voedde ons alleen op; als ik er voor haar was, vond ze mij lief, wat mij dan weer blij maakte. Dat, opgeteld bij mijn mega-antennes voor de behoeftes van anderen, vormde uiteindelijk de perfecte basis voor mijn please-carrière.

 

‘Het wordt tijd dat je leert om voor jezelf te zorgen’, adviseerde een wijze tante mij toen. Klinkt zo simpel, maar dat bleek een hele klus. Want het betekende dat ik moest gaan ontdekken wat goed voor míj was. Dat ik nee moest gaan zeggen tegen mensen en dingen die daar niet bij pasten. En dan kwam er misschien wel heibel in de tent!

 

Dat bleek gelukkig mee te vallen. De meesten kunnen namelijk best tegen een stootje, ontdekte ik

 

En zo niet, dan zijn we kennelijk geen match. Zo kreeg ik, al oefenend, de smaak te pakken en ging van de weeromstuit nee verkopen tegen alles en iedereen: ‘Ik wil niets meer, laat me met rust!’ Wat een bevrijding was dat. Later hoorde ik dat zo’n doorslafase bij gedragsverandering hoort en raakte ik – stap voor stap – in balans.

 

Maar een teer punt blijft het. Dat merkte ik laatst weer toen ik me een week lang chronisch ergerde. Late afzeggers, neusdrukkers en aandachttrekkers: ze joegen me allemaal op de kast.

 

Tot ik me realiseerde wat me zo stoorde: al die types zorgen dus wél goed voor zichzelf. En ik dus duidelijk weer even niet

 

Wat een winst dat ik de signalen nu herken. En inmiddels kan lachen (en soms huilen) als ik weer in de valkuil trap. Wat me ook steunt is de wetenschap dat ik niet de enige afkickende pleaser ben. Nu ik er op let, zie ik ze bij bosjes rondlopen, en dat verbindt en versterkt. 

 

Zo interviewde ik recent twee oudere dames die me voorspiegelden hoeveel het oplevert als je jezelf serieus neemt. Jaren geleden waren ze gestopt om zichzelf te vergelijken met anderen en leerden ze goed te zijn voor zichzelf: ze nemen rust wanneer zij moe zijn, ze mogen genieten, ze spreken zich uit en geven netjes en duidelijk hun grenzen aan.

 

‘Dat is het grootste cadeau wat ik mezelf heb kunnen geven’, concludeerde de een. ‘Door te laten zien waar ik voor sta, ontvang ik alleen maar meer respect en verbondenheid.’ Ook de ander merkte dat ze niet minder, maar juist méér voor haar omgeving was gaan betekenen.

 

Want dat is nou juist de truc, drukte ze me op het hart: ‘Je hebt veel meer te geven als je jezelf de moeite waard vindt om bij stil te staan.’

 

Tekst: Teus Lebbing, A brand new story

 

Meer lezen over veerkracht en persoonlijke groei, lees ook: ‘Voor mij geen mindfuck deze winter’‘Hoe rijk ben ik eigenlijk?, ‘Trots op mijn doelloze nietsdoen’, ‘Eerst geloven, dan zien’.

 

 


6 Comments

Ingrid says:

25 april 2017 at 21:08

Lieve Teus, wat prachtig verwoord en zo herkenbaar. Zorg maar goed voor je zelf en van daaruit voor anderen!!

Reply

Anita says:

2 mei 2017 at 14:32

Hoi Teus,bedankt voor de spiegel… Ik voel me een junkie XL als ik dit lees 😉

Reply

Jetje 2.0 says:

2 mei 2017 at 19:55

So true en pijnlijk herkenbaar!! En wederom zo treffend opgetekend! ?

Reply

Koosje says:

3 mei 2017 at 18:46

Lieve Teus, Ik kan me de leuke middag buiten nog goed herinneren. Genieten met een goed hart en de wens het goede te doen.

Reply

Corrie says:

5 mei 2017 at 15:40

Bij een overwinning van je zelf is er geen verliezer.

Reply

Eefje says:

10 mei 2017 at 21:32

Wat een mooi stuk Teus! Inderdaad heel herkenbaar en goed verwoord!

Reply

Leave a comment